Loop maar alvast verder, je krijgt wel hulp onderweg

Na een geweldig paasweekend in het zuiden van Drenthe, reis ik vanaf Hoogeveen met de trein naar Haren. Vanaf Haren loop ik naar mijn huisje in Paterswolde. Ik fluister les 93 uit Een cursus in wonderen, de les van 3 april als een mantra; Er woont licht en vreugde en vrede in mij. Mijn benen brengen mij, zonder dat ik het bedacht heb, naar de Bruna in Haren. Ik geef mijn nieuwe visitekaartje af en stel mijzelf voor. Ik krijg het visitekaartje van de juiste contactpersoon en er wordt me veel succes gewenst. Ik loop verder en bij de Hema koop ik twee stompkaarsjes voor in de praktijk. Als ik Haren bijna uit ben, zie ik nog een boekhandel.  De aardige, oudere winkeldame zucht vriendelijk nadat ik mijzelf en mijn boek heb voorgesteld:

‘Wat ontzettend moeilijk als je net begint als auteur, het is heel hard werken.’

Hard werken???

Ze zoekt mijn boek in het systeem op en bestelt er meteen drie. Inwendig glimlach ik om haar reactie. Het is haar waarneming. Ik vind helemaal niet dat ik hard werk. Ik ben gewoon onderweg. Ik loop en laat me, blijkbaar, leiden. En wanneer mijn ego-ik zich ermee bemoeit, zeg ik tegen mezelf:

‘Samira, bemoei je er niet mee. Het is allang geregeld. Het is allang duidelijk.’

Ik zie mijzelf de Action binnenlopen en vind daar de juiste gordijnen, de juiste lampenkap en de juiste spiegel; spullen voor mijn praktijk. De gedachte dat de wandeltocht naar huis zwaar wordt en dat ik beter later op de fiets naar Haren kan, laat ik aan me voorbij gaan. Mijn handen vinden de spullen en mijn benen lopen er mee naar de kassa.

Alleen verder

Marleen Eisenga, transpersoonlijk therapeute, met wie ik de praktijkruimte en de huur deel, heeft nu een kamer over in huis. Haar oudste zoon studeert inmiddels. Zij krijgt meer ruimte om thuis te zijn en ik krijg meer ruimte om in de praktijk aan het werk te gaan. ‘Maar ook meer kosten als ik geen vervanger vind!’, roept Samira, die de boel snel wil regelen en oplossen.

‘Moet ik alleen verder?’

Ik stel de vraag aan mijn innerlijke leraar. Aan het ‘ik ben’. Het enige antwoord wat ik ontvang is de actie die mijn lichaam uitvoert: de ruimte opnieuw inrichten. Ik ervaar vreugde tijdens dit proces.

Mini Cooper S

Vanaf het centrum is het nog zo’n 4 kilometer wandelen. Aan de Meerweg geniet ik van het uitzicht; het Paterwoldse meer. Er wordt een nieuw strandpaviljoen gebouwd. Ik zie mijzelf al zitten in het zonnetje met droge witte wijn in de hand, genietend van een goede afloop. Ik visualiseer mijn droomauto, een gloednieuwe Mini Cooper S, die voor mijn huisje geparkeerd staat. Want uiteraard zal ik veel blijven wandelen en fietsen. Inmiddels heb ik ontdekt;

‘Beweging is inzicht.’

De gedachte is nog niet weg of ik zie het neusje van mijn droomauto voorbij een bosje struiken steken. Een felblauwe Mini Cooper S! Er staat een vrouw naast in dezelfde kleur jas en ze zwaait naar me. Het is een prachtig plaatje om te zien. Ik herken haar als deelnemer van de cursus Leef je positieve leven, (inmiddels heet de cursus Licht en vrij ZIJN). Ze roept:

‘Samira, loop je bewust? Of wil je mee rijden?’

Loop je bewust?

‘Ja,’ antwoord ik, ‘ik loop vanaf het station naar huis.’ Ik vertel haar over mijn droomauto en over de proefrit vorig jaar in de Mini Cooper S. Als bewuste oefening tijdens het schrijfproces van De Spirituele Allochtoon, Eindelijk Vrij.

Mijn leven is, sinds ik mijn bewustzijn verruim, op vele vlakken positief veranderd. Toch kon ik me nog niet voorstellen dat ik, Samira Ahale, het meisje wat niks mocht en nooit iets zou worden en nooit iets zou bereiken, in zo’n mooie auto mocht rijden. Marokkanen zijn trotse mensen. Je moet kunnen laten zien dat je wat bereikt hebt. Voor mij was een auto niet slechts een vervoermiddel, maar een middel om erkenning te krijgen. Uiteraard was dit een oude en beperkende overtuiging die ik tijdens mijn innerlijke reis heb losgelaten.

Schrijven is, jezelf lezen

Dus deed ik die proefrit, als oefening. De auto leek voor mij gemaakt. Ik voelde me groot, krachtig en grappig genoeg…super slank. Dat gevoel had ik nooit in de Twingo, die inmiddels naar de sloop is. Het was tijd om elkaar, na zeven jaar trouwe dienst, los te laten. De buitenkant paste niet meer bij de binnenkant. Ik liet immers de illusie van schuld, zonde en beperkingen los. De binnenkant was veranderd. Het was tijd om die transformatie te laten gebeuren.

Zo binnen, zo buiten

Toen ik, een heel stuk lichter, verder liep, kreeg ik weer een boodschap:

‘Loop maar door, ga maar verder, maak je niet druk om wat je nodig hebt. De hulp krijg je onderweg.’

Donderdag 5 april is het zover; de boeklancering van De Spirituele Allochtoon, Eindelijk Vrij.
Meld je aan via info@spiritandmoves.nl of bestel je boek nu in De Boekshop en ontvang een gesigneerde versie thuisgestuurd.

Geplaatst in Blog permalink

Over Samira Ahale

Samira Ahale (1977) is mindfulness- en transpersoonlijk coach en pilatesdocente. Ze helpt mensen in de Marokkaanse Huiskamer voor Mindfulness in Paterswolde in hun zoektocht naar (innerlijke) vrijheid. In haar unieke coaching traject Mini Mindfulness in 3D helpt ze mensen de oorzaak van hun innerlijke onvrede zichtbaar te maken, zodat ze in slechts drie sessies inzicht krijgen, loslaten en vergeven. Het gevolg is een sterkere ik-grens en meer ruimte voor mooie dingen in het leven. En meer vreugde, vrede, vrijheid en vertrouwen.

Geef een reactie