Maak het niet zo belangrijk, want het is niet belangrijk

Ik zie een vrouw in een klooster die de vloer schoonveegt. Ze is tevreden daar te zijn. Ze wil nergens heen. Er zijn geen mobieltjes, geen mensen. Jawel, andere nonnen die elk hun taak verrichten. Ze krijgen alles wat ze nodig hebben. Er zijn geen verlangens, geen dromen. Het woord ambitie is ze vreemd. Die non, dat ben ik.

Hardlopen als meditatie

He he, eindelijk is het lekker zacht buiten en kan ik gaan hardlopen. In januari nog flink volgehouden, rennen in de kou. Na afloop gaf ik mezelf een schouderklopje. Maar in februari, met het natte weer, gaf ik het op. Daarna werd het zo koud, zo stervenskoud, dat ik ziek werd. Deze Marokkaan is niet gemaakt voor dit klimaat…

Ik besloot om een hardloop-pauze te nemen en dit gaf mij innerlijke rust. Ik zat niet meer met de vraag; ‘zal ik wel, zal ik niet?’. Ik ben meer gaan wandelen. Deed wat vaker aan power pilates en kettlebell training. Dat laatste niet zo vaak, maar alle beetjes helpen. Maar nu mag ik eindelijk weer rennen. Het hardlopen werkt meditatief beter voor me dan een gewone wandeling. Ik weet niet hoe precies, maar het is gewoon zo.

Vrijdag 13 april beantwoord ik je vragen of kun je met mij in gesprek gaan in De Readshop in Eelde. Ik ben er om 14.30 uur tot 16.00 uur. Ik verwacht niet dat je een boek komt kopen. Ik ben er gewoon. Wees welkom. 

Eerst ren ik als Samira met allerlei ego-gedachten en ego-plannen, maar na een tijdje verdwijnt Samira. Wat er overblijft is bewustzijn in een lichaam. En ineens voel ik een immense vrijheid. Geen doelen, geen ambities, geen verlangens meer. Ik krijg vleugels. Ik zou zo kunnen opstijgen naar een andere dimensie. Niets wat voor Samira belangrijk is, telt nog. Het verdwijnt. Het lost op. Ik kan wel janken.

Meditatie op een berg

Soms wenste ik dat ik op een berg lekker zen kon zijn. Weg uit de prestatie-wereld. Ver weg van het verheerlijken van het lichaam. Want het lichaam heeft veel nodig. Het lichaam kan vreugde ervaren maar ook doffe ellende. De dualiteit geeft voorwaardelijke en veranderlijke en tijdelijke liefde. Maar dat is geen thuis komen voor mij. Dat is vooral hard werken, pijn en lijden. En daar kies ik niet meer voor. Ik geloof niet in lijden, noch in compassie. Er is geen lijdensweg nodig om tot geluk te komen. Geluk is een keuze. Geluk is er nu. Hier.

Er is geen berg

Ik leef hier, in Paterswolde, Drenthe, Nederland. Hier moet ik het doen. En hier doe ik het. Maar nooit zonder elk uur thuis te komen. Nooit zonder het besef van de betekenisloosheid van alles. Ambitie, groeien, iets worden, iets bereiken…het is onderdeel van de tijdelijke, veranderlijke en voorwaardelijke wereld. Ik leef en beweeg erin, maar ik weet waar ik moet zijn om werkelijke vrede te ervaren. Niet daar, met mijn ego-plannen. Maar hier. Een pure, onvoorwaardelijke en onveranderlijke vrede, vreugde en vertrouwen die jij en ik gemeen hebben. Zie jij het ook?

Geplaatst in Blog permalink

Over Samira Ahale

Samira Ahale (1977) is mindfulness- en transpersoonlijk coach en pilatesdocente. Ze helpt mensen in de Marokkaanse Huiskamer voor Mindfulness in Paterswolde in hun zoektocht naar (innerlijke) vrijheid. In haar unieke coaching traject Mini Mindfulness in 3D helpt ze mensen de oorzaak van hun innerlijke onvrede zichtbaar te maken, zodat ze in slechts drie sessies inzicht krijgen, loslaten en vergeven. Het gevolg is een sterkere ik-grens en meer ruimte voor mooie dingen in het leven. En meer vreugde, vrede, vrijheid en vertrouwen.

Geef een reactie