Nederlanders zijn leuk

 

Nederlands zijn leuk. Aardig. Vriendelijk. Zo zie ik ze, hier in mijn dorpje in het noorden van Drenthe, vlakbij Groningen. De eerste keer dat ik als ‘Vlaming’ mee wandelde op de avond van St. Maarten voelde ik me erg onzeker. In Antwerpen ben ik opgegroeid met een gevoel niet welkom te zijn. De affiches met een grote bezem prijkten aan de reclamewanden. Ik fietste er dagelijks langs. Het is gek, maar je went eraan. Het gevoel niet welkom te zijn heb ik hier nooit gehad. Zelfs niet in mijn jaren in Rotterdam. Tenminste, tot 11 september. Ik weet nog goed dat ik 12 september niet met een hoofddoek op straat durfde. (Ik zat toen nog in een hoofddoek fase) Ik was bang geworden.

Anders

Ik zie een heleboel kinderen van vluchtelingen. In een groepje lopen ze langs de deuren. Ze zingen in gebrekkig Nederlands het St. Maartens lied. De vriendelijke Nederlander, maar ook de allochtoon die hier wat langer woont, opent de deur en luistert geduldig. Ik kijk van afstand toe met mijn Action (dacht ik) lantaarn en probeer me voor te stellen wat de Nederlander denkt nadat de kinderen weg zijn. ‘Elk jaar weer meer buitenlanders?’ Zouden ze bang zijn voor de veranderingen in hun wereld?

Hetzelfde

‘Zij’ hebben huis en haard verlaten en moeten hier opnieuw beginnen. Net als mijn ouders. Ze kennen de taal, noch cultuur en hun kinderen groeien op, net als ik, tussen twee culturen en zelfs geloven. Een diepe zucht ontsnapt mij als ik ze zie lopen, de jongste kinderen met een onzekere tred.  Twee werelden worden bij mekaar gebracht en niemand heeft er om gevraagd. Je moet het met zijn allen maar rooien. Maar dan denk ik aan mezelf, en al die andere kinderen van migranten. De meesten zijn goed terecht gekomen. Er is hoop. Ook zij zullen leren.

Pret

Nederlanders zijn leuk. Vluchtelingen ook. Ik heb respect voor beide. De Nederlander die zijn best doet niet te oordelen en een open houding te hebben. De vluchteling die, ietwat onzeker en verlegen, zijn lot oppakt en aan het werk gaat. We zijn hier allemaal op de wereld om onze eigen unieke rol te spelen. Ik geloof niet dat je in je eentje de Hemel kunt bereiken. We zullen het toch samen moeten doen. Samen VERDER…


Geef een reactie