Dubbel paspoort

 

Vandaag is het zo ver. De show is voorbij en we mogen onze stem uitbrengen. Ik heb flarden mee gekregen van de verkiezingscampagne maar gisteren na de pilates lessen installeer ik mij op de bank om te kijken hoe het ervoor staat. Ook op het laatste moment mag de premier (die ik trouwens een leuke man vind) zijn mening geven over het dubbel paspoort. Zijn ze daar nu nog niet klaar mee?

Belgisch

Ergens in een oude map ligt mijn Marokkaanse paspoort. Die is al eeuwen ongeldig en ik heb mij altijd gevraagd of ik een boete zou krijgen voor alle niet geïnde nieuwe zegels of zo. Ik heb werkelijk geen idee wat ik er mee moet. Ondanks aandringen van thuis uit om mijn Marokkaanse paspoort geldig te houden, want ik ben en blijf immers Marokkaans, heb ik hier nooit het nut van ingezien. Ik heb met mijn vreemdelingenkaart, die trouwens niet automatisch door de gemeente geplastificeerd werd en dus vaak kapot ging, steeds moeilijkheden ondervonden bij het vinden van studentenbaantjes. Van mijn ouders mocht ik niet de Belgische nationaliteit aanvragen, dus deed ik wat ieder kind zou doen die heel graag wou werken om leuk te kunnen shoppen: Ik vroeg stiekem een Belgisch paspoort aan.

Nederlands

In Nederland voelde ik mij gepasseerd toen het verkiezingstijd was en vooral toen ik moeder werd van Nederlandse kinderen besefte ik, dat ik ook Nederlander ben. Ik gaf me op voor Nederlands als tweede taal, in plaats van de inburgeringscursus die duurder was en reisde twee dagen af naar Zwolle om te laten zien dat ik Nederlands goed beheerste. Op klompen haalde ik mijn Nederlandse paspoort op. Eindelijk stemrecht!

Marokkaans

Ik begrijp al die heisa niet om het dubbel paspoort. Voor mij is 1 genoeg en ik ben niet van plan mijn Marokkaanse paspoort te vernieuwen. Die vreselijke reis naar een Marokkaans consulaat, daar heb ik nog trauma’s van. Mannen en vrouwen in een apart kamertje. Een ambtenaar die in het stads Marokkaans (je moet weten, ik kom uit het platteland) met zijn dikke vingers mijn kleine fijne vingers beet pakt en ze ruw in de inkt duwt voor mijn vingerafdrukken, terwijl hij mompelt; ‘goed zo dochter, goed zo’. De foto, met een hoofddoekje, die gemaakt is onder het toeziend oog van mijn vader. Ik zie er duidelijk ongelukkig uit met een blik van: ‘Hoe ben ik hier in hemelsnaam terecht gekomen? en nog belangrijker: ‘Hoe kom ik hier weg?’

Blijven wie je bent

Begrijp me niet verkeerd. Mijn wortels liggen in Marokko, ook al ben ik geboren in Antwerpen. Ik ben Marokkaans opgevoed en het eten, de gastvrijheid, de muziek en de mooie gebruiken uit het geloof zitten diep in mij verankerd. Ik erken waar ik vandaan kom en het maakt deel van de persoon die ik vandaag ben. Zo doet ook Antwerpen dit met mij, en nu na 15 jaar, ook Nederland. Ik heb geen Marokkaans boekje nodig om mij te herinneren waar ik vandaan kom. Niemand haalt het Marokkaanse uit mij. Maar nu ben ik hier en leef ik hier en ben ik blij en dankbaar met mijn Nederlandse paspoort. Ik zie het als een teken van welkom. Ik mag hier zijn, leven en werken en mijn bijdrage leveren.

En dit doe ik uit de grond van mijn hart!


Geef een reactie