Ik ben wat ik zoek

img-20161114-wa0000

Afgelopen week lukte het niet om dagelijks te schrijven in mijn ‘Schrijfproject’. Vandaag geeft deze conclusie mij stress en onvrede. Ik vind het erg lastig het verleden in te duiken om te schrijven. Ik heb immers zoveel te doen en ik wil eigenlijk VERDER. En er zijn dingen die prioriteit hebben, zoals acquisitie, omzet, afronden van opdrachten, evaluaties, netwerken, ambassadeurs zoeken. ‘Rekeningen moeten immers betaald worden, toch?’
Het is daarnaast een proces van het verleden voorgoed in het heden brengen waardoor het verdampt. Het loslaten. De spirituele autoanalyse, noemt Jed McKenna het. Zelfonderzoek. Dit doe je niet ‘eventjes’ tussen de bedrijven door. Ik wil een berg. De zon. En stilte.

Meditatie

Ik lees de les uit de cursus in wonderen en kom tot de essentie: ‘Ik ben wat ik zoek’ In een schriftje noteer ik alle gedachten. Mijn dochter ligt heerlijk op de bank tv te kijken. Vrijdag kwam ze moe, warm en sip thuis. Ze mag nog even na zieken voor ze naar haar vader gaat. Na wat leeswerk, sluit ik de ogen en adem diep in. Ik pak mijn werkschrift erbij en pen gauw neer wat ik voel omtrent mijn schrijfproject en al die andere dingen die me bezighouden. Ik wil alles in het licht zetten. Ik schrijf er een vraagteken bij. HOE? Ik weet het niet. Ik word al moe als ik er naar kijk. Ik voel onvrede.

Meer licht

Ik kijk de kamer rond en zie dat de kerstverlichting, een streng met 5 sterren voor het raam, te laag hangt. Net voor de twee cactussen. ‘Misschien moet ik ze wat hoger hangen’, denk ik hardop. ‘Dan is er meer licht’. Die zin klinkt als een echo in mijn hoofd na. Ik geef er gehoor aan en hang de kabel wat hoger op. ‘Ja’, mompel ik, ‘nu is er meer licht’. Het is net of de donkere wolk in mijn hoofd verdwijnt. ‘Blieb’, gaat mijn mobiel. Ik zie een bericht van een kennis. Een gedicht van Rumi, Perzische dichter en mysticus en voor mij een groot voorbeeld:

When I run after what I think I want, 
my days are a furnace of stress and anxiety;

If I sit in my own place of patience,
what I need flows to me, and without pain.’

Ik open mijn laptop en begin te typen in het mapje ‘Schrijfproject’. Een lang vergeten tijd komt naar boven. Het brengt verdriet in het heden. Het verdriet mag verdampen in het licht. Ik geef het aan de sterren en aan de volle maan. ‘Weer een beetje lichter…’ 


Geef een reactie