Afscheid van meneer Gans

img_20161006_104231Afscheid is loslaten

Toen ik met mindfulness begon en verplicht op de bank ging zitten om te mediteren, zag ik hoe druk het was in mijn huis. Een groene wand met vogeltjes, vlindertjes en fuchsia bloemetjes. Je raadt het misschien al: Ik ben dol op Pip, nog steeds. Van fuchsia word ik ook vrolijk, dus ik verfde de stoelen fuchsia, de keukenmuur ontkwam er niet aan, en helemaal happy liep ik met de kwast rond om te kijken wat ik nog fuchsia kon verven. Dat bleken nog een paar bloempotten te zijn, die ik geweldig vond staan achter de kanten gordijnen.

Niet voor mannen

‘Geen man zal zich hier thuis voelen,’ grapte ik als ik visite kreeg. Getrouwde vriendinnen waren haast jaloers op de leuke en vrolijke kleuren, want dat zou hun partner nooit toestaan. Het was een op en top meisjes huis, vrolijk, maar vooral druk. En vol. Net als mijn hoofd. Ik vond geen rust in mijn eigen huis. Het moest anders.

Feng Shui

Ik wist niet waar te beginnen. Gelukkig kwam het, zonder te zoeken, op mijn pad. Ik kreeg een aanmelding voor Pilates van een dame die bleek gespecialiseerd te zijn in feng shui.  In verschillende fases heb ik het hele huis aangepakt, en mijn zelfonderzoek voortgezet op verschillende levensgebieden tijdens mijn leertherapie. Dankzij de ruimte in mijn huis en in mijn hoofd kwamen er nieuwe en mooie dingen in mijn leven. Ik voelde de ruimte om keuzes te maken. Niet alleen denken, ook doen.

De wet van de circulatie

Net als bij het onderhouden van een tuin,(hier en daar wat snoeien, bladeren weg vegen, onkruid weg halen) , is het belangrijk om regelmatig op te ruimen. Elke ochtend de bedden opmaken geeft een opgeruimd gevoel. ‘It sets the tone of the day’, sprak een actrice in een film. Ruimte brengt leegte. En we moeten echt naar de leegte toe, met lege handen staan, willen we ontvangen. Loslaten. Maar soms… is dat niet makkelijk. Zeker wanneer het aankomt op meneer Gans.

Dag meneer Gans

Mijn dochter is bijna jarig, ontdekt nieuwe hobby’s en heeft meer ruimte nodig. De berg knuffels die mij al een tijd in de weg zitten, zullen toch echt een keer iemand anders blij mogen maken. Zo ook Meneer Gans, mijn maatje,  die mijn dochter zichzelf heeft toegeëigend. Gekregen van medestudenten op mijn verjaardag. ´Waarom heeft meneer gans zulke kleine ogen?’, vroegen ze elke keer weer, als we in ‘mijn’ weekend ontbijt op bed hadden. Ik vertelde, met een beetje poppentheater en een gek stemmetje, dat hij te laat was toen God ogen uitdeelde. Deze twee waren dan toch echt de laatste die er waren. Ergens loopt er dus een muis rond met grote ogen. Dikke pret. Als meneer Gans bij ze mocht logeren, waren ze dolblij. Maar nu…nu is het echt tijd om meneer Gans los te laten, en al die andere knuffels met hun eigen verhaal, toch? Of…niet…? Zucht…

Over Samira Ahale

Ik ben Samira Ahale en begeleid drukbezette vrouwen en moeders in het maken van keuzes. Ik help ze bewust te worden van hun grenzen en help ze hun eigen ruimte in te nemen. Ik help ze de nee’s, die ze onbewust belemmert, om te buigen naar een JA. Zodat ze hun talenten, op welk gebied dan ook, ten volle benutten en een positief leven krijgen.

Reacties

Afscheid van meneer Gans — 5 reacties

  1. Dag Marleen,

    Tijdens het schrijven viel mij pas op dat deze blog over ‘waarnemen’ gaat:
    Het zijn niet de ogen waar we mee waarnemen. Groot of klein. Het is niet de vorm. Het is de inhoud die telt. Welk bewustzijn? Vanuit het ego, of vanuit de goddelijke essentie in ons?

    • Dag Robert Jan,

      Ik moet erg lachen om je reactie. DAT maakt het verschil dus. Het beestje heeft een naam!
      Daarom vind ik het zo moeilijk. Mijn dochter heeft resoluut besloten: ‘Meneer Gans BLIJFT!’

Geef een reactie